تفاوت نوشتن باسايرمهارتهاي ارتباطي اين است كه نوشتن سندي كتبي ازخودبه جاي مي گذارد.

مشكلات دست نويسي كه معمولا نارسانويسي خوانده مي شود

معمولا باعدم توانايي دررونويسي،كج نويسي،راست نويسي،پرفشارنويسي،كم رنگ نويسي وپراكنده نويسي همراه است. نوشتن نيازبه يكسري مهارتهايي بعنوان پيش نيازداردتافرايندآموزشي به خوبي طي شود.رشداين مهارتها قبل ازدبستان آغازشده ودرطي سالهاي دبستان شكل رسمي به خودمي گيردوخودكارمي شود؛اما در دانش آموزان نارسانويس خودكاري رخ نمي دهد ،بلكه به دليل نارسايهايي درحيطه ي ادراكي ياحركتي كه منجر به اشكالاتي درهدايت كودك درفضا وزمان مي گردد واغلب موارد به صورت نشانه هاي نارسا نويسي بروز ميكند .  

ضعف دراين حيطه مي تواندعملكردفرد رادرسايرحيطه هاي آموزشي تحت تاثيرقراردهدوحتي زندگي حرفه اي واجتماعي افرادرادربزرگسالي تحت تاثيرقرارداده وسلامت رواني آنهارابه خطراندازد.

معلمان عزيزبااطلاع وآگاهي ازعوامل موثرنارسانويسي ونشانه هاي نارسانويسي مي تواندبه طراحي وتدوين يك برنامه آموزشي  بپردازند وباارجاع اين دانش آموزان به مراكز آموزشي وتوانبخشي مشكلات ويژه يادگيري   گامي موثردرجهت كاهش مشكلات نارسانويسي بردارند .

رائه راهبردهاوروشهاي آموزش دستخط به معلمان عزيزكمك مي نمايدكه باديدوسيعتري مشكل دانش آموزنارسانويس راموردتوجه قراردهندبراي حل اين مشكل ظرفيت بالاتري درخودايجادنمايد.