کودک معلول

 http://roydad-ir.blogfa.com/ 

                                         

 برداشتی آزاد از زندگی یک کودک معلول

                                                                    

 

پرده اول

 

@صحنه نخست :

-                     انوار طلائی خورشید از لابلای پرده توری صورتش را نوازش می کرد .و  ....

-                 شروع یک روز . --- روزی که شاید شبیه به تمام روز های گذشته است .

·                                          صبح با صدای مادر بلند شد و دید دوباره آنچه که نباید اتفاق افتاده . این رطوبت و این بو برایش تازگی نداشت ،سعی کرد خجالتش را پنهان کند  اما  دلش لرزید .

·                                          موقع خوردن صبحانه مادر فراموش کرد برایش لقمه درست کند و وقتی خواست خودش این کار رابکند چای ریخت روی سفره و نان ها خیس شد و نگاه ملامتگر پدر.سعی کرد  شرمش را پنهان کند اما دلش لرزید .

·                                          وقتی می دید که خواهرش چقدر سریع لباس های مدرسه اش را     می پوشد . بدون کمک دیگران ، سعی کرد حسرتش را نشان ندهد .اما دلش لرزید .

·                                          وقتی مادر از کندی رفتار او کلافه بود و با اخم دکمه های لباسش را می بست . سعی کرد اشکش نریزد  اما دلش لرزید

·                                          وقتی دید برادرش چقدر سریع از پله ها پایین می رود . بدون آنکه کسی به کمک او بیاید سعی کرد ناراحتی اش را نشان ندهد اما  دلش لرزید .

·                                          وقتی صدای مادر را شنید که می گفت : کسی نیست بیاید این را از پله ها پایین ببرد ؟ .. وچوابی نیامد . خیلی سعی کرد دلشکسته نشود اما دلش لرزید  .

·                                                وقتی در آغوش پدر از پله ها پایین می رفت از نگاه ترحم آمیز و کشدار زن همسایه لجش گرفت و سعی کرد خشمش را نشان ندهد اما دلش لرزید .

·                                                وقتی پدر او را چند بار روی پله ها زمین گذاشت تا نفسی تازه کند و وقتی صدای " ای خدای " پدر را در موقع بلند کردنش شنید سعی کرد بغضش نترکد اما دلش لرزید .

 

 

@صحنه آخر :

زمانی که در اتوبوس به طرف مدرسه می رفت ، شاد بود و وقتی جلوی در مدرسه او را پیاده کردند دلش لرزید .

                                                  اما این بار از شوق .

از شوق دیدن آنهایی که مثل خود او بودند و دیدن آموزگارانی ک در برابر کندی رفتارش صبور انه تاب می آوردند .

 

پرده دوم

 

@صحنه نخست :

یک کودک معلول و یک مادر خسته که در تمام این سالها زمانی که همه می خوابیدند بالای سر کودکش می آمد و او را نگاه می کرد و کسی نمی دانست در این دیدار های شبانه راز و نیاز عاشقانه با پروردگار زمزمه می شد و یا این تندیس یخی آرزو های یک مادر بود که لحظه به لحظه در حال ذوب شدن بود .

      

-  مادر ...

     

* هاله اي از ماه را مي شد از پشت پرده توري ديد. صداي تيك تاك ساعت سكوت اتاق را مي شكست و صداي نفس هاي بلند و صدا دار او . نگاهش كردم آبي كه از گوشه لبش بالشت را خيس كرده بود در زير نور ماه مي درخشيد .

بدنش همچنان مچاله بود ، دستهايش ، انگشت هايش  ، و .... سعي كردم براي مدت كوتاهي بدنم را مثل او جمع كنم ، پاهايم را داخل بدنم جمع كردم ، انگشتانم را به طريقي خاص منقبض كردم . واقعا سخت بود تحملش براي چند دقيقه هم مشكل بود چه برسد به 13 سال .

·                                    فكري به ذهنم رسيد ، بلند شدم اورا به آرامي به پشت خواباندم ، آب دهانش تا روي گوشش كشيده شد سعي كردم بدنش را به آرامي باز كنم . ناله بلندي كرد ، رهايش كردم . صورت رنگ پريده اش را نگاه كردم به فكرم رسيد اگر من جاي او بودم  چه حسي داشتم ؟ چه انتظاري داشتم و چه مي خواستم ؟

·                                     اولين حسي كه مطمئنا به سراغم مي آمد حس آزاردهنده متفاوت بودن از ديگران بود و تحمل نگاه  آنان .

·                         اگر جاي او بودم دوست داشتم مادري داشتم صبور تر از هر مادري و پدري مهربان تر از هر پدري و شايد پولدار تر از همه آنها

.

·                                          به خاطر مي آورم وقتي فيزيو تراپ گفت كه جلسه اي .... نگاه همسرم غرق در شرمندگي شد و قتي شب نشستيم و فكر كرديم ديديم نمي توانيم . از مسافرت براي دارو هايش صرف نظر كرده بوديم . از خرج هاي اضافي زده بوديم تا بتوانيم براي عملش پول لازم را فراهم كنيم . ديگر از چه بايد ميزديم و از چه بايد صرف نظر مي كرديم ؟

·                                          به خيالاتم برگشتم . اگر جاي او بودم شايد دلم مي خواست ، خواهر و برادرم از بودن با من شرم نمي كردند .

·                                           دلم   مي خواست خواهرم آهسته به مادرم نمي گفت : امروز كه دوستانم اينجا هستند او را در اتاق نگه دار

·                                           برادرم وقتي مي شنيد به خاطر جلسه هاي گفتار درماني من نمي تواند شهريه كلاس ورزش خود را بدهد با اخم نگاهم نمي كرد .

·                                           دلم  مي خواست خواهرم مي نشست و دست هاي كج و معوج مرا مي گرفت و با من حرف ميزد و صبورانه به تلاش من براي حرف زدن دل مي سپرد .

·                              دلم مي خواست  اقوام و فاميل براي مادرم دل نمي سوزاندند و مادرم هم مرا ثمره گناهي فراموش شده و بزرگ  نمي دانست .

·                               دوست داشتم مادرم فرياد بزند و بگويد كه دوستم دارد همانطور كه بار ها آهسته در گوشم گفته بود . كاش همه مي دانستند كه من مايه زحمت و شرمندگي   خانواده ام نيستم  . ......

 

@صحنه آخر :

****و تو واقعا هديه خداوند هستي براي ما اين حرف را در گوشش گفتم  تا آرام بخوابد .

 

نویسنده این پست : آرین